In rouw aan de Franse kust

Meisje plaatst bloemen op de Promenade, 18 Juli 2016

Meisje plaatst bloemen op de Promenade, 18 Juli 2016

Wie had ooit gedacht wat deze gruwelijke daad met de Nicois zou doen, op een dag die zo blij begon. Een feestelijke dag, waar de meesten gewoon even konden vergeten over hun werk. Een en al contrast, aangezien het Europese kampioenschap voetballen net voorbij was, mensen volop in de twee-jaarlijkse uitverkoop aan het winkelen waren. De fan-zone die zo goed beveiligd was, waarom was dit dan niet het geval tijdens de viering van Bastille dag?

Met een klap kwam het op ons af, velen hadden geen flauw benul wat ze zojuist hadden meegemaakt. 84 onschuldige zielen die het niet meer kunnen navertellen. Op de rampplek zijn de woorden “Pourquoi des enfants?” opgehangen… “Waarom kinderen?”

Ons Nice, de stad waar we allen zoveel van houden. De mensen die ik hier ontmoet heb, degenen die hier voorbij reizen, de mensen die me kwamen opzoeken. En op het moment van de aanslag, mijn moeder op dezelfde plek als ik. Heeft het lot het zo willen hebben? Wij mogen van geluk spreken.

We laten ons niet tegenhouden, we gaan braaf verder. Terrorisme bestaat over de hele wereld, we zijn er sinds 9/11 ons meer erop bewust geworden. Het is een litteken, die blijft er voor altijd. Maar het leven gaat door, en we zullen deze tragische dag niet vergeten.

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *